هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو: يادت بخير

ای کاش در چشمانت تردید را دیده بودم

یا از همان اول از عشق تو ترسیده بودم

از ان روز سرد پاییزی که چشمم به تو افتاد

گفتم ای کاش هرگز ان جا نیامده بودم

هرگز پشیمان نشدم از انتخاب تو هرگز

شاید رفتی تا بدانم بیهوده رنجیده بودم

اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم و يا از روي خودخواهي فقط خود 

را قشنگ ديدم اگر از دست من در خلوت خود گريه مي كردي اگر بد كردم

و هرگز به روي خود نياوردم اگر تو مهربان بودي و من نامهربان بودم براي

ديگران بهار و براي تو خزان بودم اگر تو با تحمل گله از خودخواهي ام كردي

 اگر زجري كشيدي تو گاهي از زبان من اگر رنجيده خاطر گشتي

 از لحن بيان من گناهم را ببخش