خوشا با خود نشستن نرم نرمک اشکی افشاندن

خونه جدید

latifelatif — Sat, 04 Oct 2008 21:01:20 GMT

سلام دوستان گلم..ممنون از اینکه وفادارنه به اینجا سر میزنید ..ممنون از همتون

اما یه سایت زدم که بیشتر اونجا هستم.یه سایت متفاوت...از کمیاب ترین مطالب..میتونید واسه وبلاگتون هم استفاده کنید.

میخوام اونجا هم سر بزنید..در ضمن میتونید عضو هم بشید..

در بند شراره های دوزخ

latifelatif — Sat, 10 May 2008 20:00:18 GMT

به امروز چه اميدهايي بسته بودم .امروز كه فرداي زيباي ديروز من بود .خدايا كه پر پروانه آرزو سوخت و اميد بيگناهي قرباني بد حادثه ای شد .بهاي گناهم را خيلي زياد پرداختم و هيچ نمي دانستم كه در اين گنا ه آباد من تنها كسي هستم كه بايد كفاره گناه را گران بپردازم .احمقانه كاريست كه از آتش به جهنم و از سايه به تاريكي بگريزيم و من همان نابخرد انساني هستم كه از چراغ كوچك اميد كه در دوردست كورسوي ميزد به جايي گريختم كه از عميق ترين نقطه اقيانوس تاريك تر است . من همه چيز را مي ديدم مي چشيدم و مي بوييدم اما نه پاي رفتنم بود و نه قدرت ماندنم .هميشه به اين مي انديشيدم كه واي اگر پس از اين روز فردايي باشد ...دريغ كه امروز ديروز شد و فرداي غم آفرين رسيد و آنچنان شرمنده شدم كه حتي در آينه نمي توانم به ديدگانم بنگرم .زيرا حس ميكنم كه حتي مردمك چشمانم مرا دشنام مي دهند و با نگاه خود ملامتم ميكنند

View Raw Image' src="http://s3.tinypic.com/21ai6qe.jpg" width=446>

در بند شراره هاي دوزخي كه تن و جانم را مي سوزاند شعله اي سر فراز تر از آتش جهنم در دلم زبانه كشيد .شعله اي يكپارچه كه از آتش عشقي جانگداز مايه گرفته بود .در دوزخي افتادم كه كه سينه بر لهيب آتش سپرده و دوزخ بانش را ميپرستيدم ....اما شبي كه عشقم فرو نشست ...دوزخ به برزخ تبديل شد . برزخي که در آن نه گرماي اميدي بود و نه سرماي مرگي ....

در هزار و یک شب خاطرات بی کلام نسخه ای از نوشته های رونوشت را کنار زدم تا قشنگ

ترین جمله را خودم بر صفحه ای بنویسم که کلماتش عاری از واژه های غم و جدایی باشد .

شکوه من ، چه حکایت غریبی است هنگام جدایی که زخمهای تلخ گذشته بر نوار فکر آدمی

رژه میروند ، اما میخواهم تو را با خاطرات قشنگت بیاد داشته باشم آن هنگام که لحظه

های با هم بودن به اندازه عمری ارزشمندند.

شیرین من ، من تو را با همان لبخند شیرینت بیاد می آورم تا ماندگارترین احساسم

باشی ، چه با هم و چه بدون هم چه فرقی می کند وقتی آرزومند خوشبختی ام باشی

و من

نتوانم غصه خوردنهایت را ببینم . چه فرقی میکند وقتی همچون خورشیدی باشی دور از

زمین و کدام زمینی است که خورشید را با همه دوری اش دوست نداشته باشد .

خورشید من ، لبخند بزن به زندگی ات چون عاشقانه زیسته ای که تجربه اش ارزشی دارد که

خیلیها یک دقیقه اش را هم در فکر و خیال خود تصور نمیکنند .

باور دارم که خداوند به هر کس نعمتی عطا میکند از زیبایی ظاهری ، باطنی و احساسی و

تو بهترین واژه ای برای احساس و مهربانی که زیباترین نعمت است .

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني . صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني . شدم از درد و

تنهايي گلي پژمرده و غمگين . ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني . ميان دوزخ عشقت پريشان و

گرفتارم . چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي راني . تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند . به من آخر

بگو اي دل چرا امشب پريشاني . دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل . درون سينه ام آري تو آن موج

هراساني . همواره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن . چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي داني

شکایت نامه

latifelatif — Thu, 27 Mar 2008 11:29:18 GMT

این شکایت نامه نامهربانی های توست

آنچه ديدم از جدايي ها جدا خواهم نوشت ...

رفتم که نباشم

که تو باشی و تو

که چقدر لحظات بی تو بودن را مزه مزه کردم

همه نبودنهایت تلخ بود.

همه گس ... همه کال ...

همه بی طعم از رویشی نه از خاک تنم ...!

تو ماندی ... ولی هرگز از مقصدم نپرسیدی !

که کجای راه " من " را گم کرده ام ...؟!
آری ...

من از دیار غربت غربتم را دیاری غریبم....!

و رهگذری که از ميان ذهن من ميگذرد ...

هنوز هم غايب است ... هنوز هم غايب است ...
چقدر خستگی راه را در پاهای پینه بسته و آبله زده ام ، احساس کردم

و تو هیچ ندانستی که چقدر در پی تو با پای پیاده به دنبال باد، تا انتهای راه دویدم ...!؟

و هیچ نیافتم ...!

نه من را ، نه ترا ...!

و باز گشتم به ابتدای راهی که تو هم دیگر در آن نباشی ...

به آغازی که من بودم و خدایی که آن روز درخت سیب را آفرید ...!

از ابتدایی ترین راه ، آغاز خواهم کرد.
دوباره خواهم ساخت ...!

حتی اگر دیگر تو هم نباشی ...!

نهالی خواهم کاشت ...!

خوشه ای از دلی پاک ...!

ساقه ای از صداقتی بی ریا ...!

دیگر گندمی های گیسوانت را به دست باد نخواهم داد ...!
آنقدر رفتم و رفتم ، که هنوز هم برنگشتم

سرم را در تاريکي گودالها فرو مي‌برم. لباس سکوت بر تن مي‌کنم و ديگر به تو نمي‌گويم بمان. کنار مي‌روم تا راه زندگي خود را به تنهايي طي کني. مي‌فهمم اما وانمود به نفهميدن مي‌کنم. حس را در خودم مي‌کشم. عشق را سرکوب مي‌کنم تا با تنهايي خود خوش باشي.
من با خنجر زدن به روح و جسمم، آنچه را که تو مي‌خواستي برايت فراهم کردم. آسوده باش که به آنچه مي‌خواستي رسيدي... در حاليکه حتي لحظه‌اي به آنچه من مي‌خواستم فکر هم نکردي...
براي اعتراض نيست که اين سخنان را مي‌گويم. بارها به تو گفته‌ام که قلب من از گدايي کردن عشق مستغني است. براي برهم زدن روزهاي آرامت هم نمي‌گويم. تکرار اين جملات براي اين است که روز به روز بيشتر از گذشته از تو و زندگيت متنفر شوم تا زندگي کسي را مانند تو نابود نکنم...!

خدایا:اگر تو درد عاشقی را می کشیدی تو هم زهر جدایی را به تلخی میچشیدی اگر چون من

به مرگ آرزو ها میرسیدی پشیمان میشدی از اینکه عشق را آفریدی

اولين نامه من... اولين نامه تو... اولين برگ سفر نامه عشق من و توست و در اين پندارم...كه اگر عشق سر آغاز وجودست... كه هست... آخرين نامه من... آخرين نامه تو... آخرين برگ وجود من و توست

خاطرات تلخ و تنهایی

latifelatif — Sun, 02 Mar 2008 21:48:18 GMT

      حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم
      وحرف هایی هست برای نگفتن
      حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند
      وسرمایه ی هر کس به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد

خسته ام
      من خسته ام ، خسته
      خسته و سرگردان ، تنها و بي كس
      گوشه اتاق تاريكم نشسته ام ،
      مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش كشيده ام .
      او كيست ؟
      دو زانوي من ....
      آری من دو زانوی خويش را در آغوش كشيده ام و او را ميفشارم ،
      تا حس سفر در دلم هميشه تازه بماند .
      آری دو زانوی من هميشه مرا در يافتن عشق و حقيقت همراهی كردند ،
      اما هيچگاه آن را نيافتم .
      درها همه بسته بودند ،
      قلبها يخ زده و توخالی.......
      حال می خواهم بگريم .... فرياد بزنم ..... ناگفته ها را بازگو كنم .....
      اما برای كه ؟ اما برای چه؟
      جز اين دو زانوی من چه كسی است تا مرا دريابد.....؟
      چه كسي است تا من بتوانم
      با او از عشق و دوست داشتن بگويم .....؟
      آرای به راستي كه هيچ كس نيست .....
      هست؟

      من تنها هستم ، تنهای تنها ....
      شايد فقط تنهايی مرا بفهمد .... شايد تنهايی بتواند
      داغ تنهايی را در من آرام كند!
      اين دو زانوی من،
      كه هرگز مرا تنها نگذاشتند ،
      اكنون خسته اند ، حس رفتن ندارند ،
      مي خواهند در آغوش من بمانند....
      تنهايی تنها كسی بود كه من می توانستم برای او آرام آرام اشك بريزم .....
      وآنگاه
      آرام و بی صدا زانوهايم در آغوش من به خواب مي رفتند
      و من در آغوش سرد تنهايی.
      تنهايي با همه رفافتش،
      تك تك روياهای مرا سوزاند،
      رويای عشق را .... رويای فردا را....
      اكنون من تنها هستم

تنهای تنها
      در اتاق تاريكم .....
      پس ای تنهايی با من بمان ،
      اما از تو خواهشی دارم ميكنم
      هيچ گاه حس عشق را در من همچون رويای عشقم نسوزان.
      هر چند ميدانم كه تو او را هم از من خواهی گرفت ...
      حال من در تنهايی خويش گم شده ام، همه چيز را از دست داده ام ، حتی خودم را

نمي دانم چه نسبتي با اشك داري كه تا نامت بر زبانم جاري مي شود تا يادت در قلبم
شكل مي گيرد اشك از خانه ي چشمانم سرك مي كشد .تا نگاهت را به ذهن مي آورم قلبم
تپیدن را آغاز مي كند.در گوشه ي تنهاييم خاطراتم را مرور مي كنم‘ خاطرات تلخ و
شيرين را بودن و نبودنت را‘لحظه هاي تنهايي را لحظه هاي انتظار را و اكنون مي فهمم
كه عشق چه ها مي كند و تو مي داني كه اين خاطرات اشك من است كه از گونه هايم جاري
مي شود

می ترسم از جنونی که گرفته ام

از کلمات روی کاغذ از خودم می ترسم

از خلوتگاه ذهنم که خالی نیست!

از تلخی روزگار و دلتنگی های هرروزه....

از اشک های نریخته و شادی های نکرده می ترسم

دلم به اندازه یک سکوت وهم دارد.......!

چه ساده پرید و دلم شکست

latifelatif — Tue, 05 Feb 2008 17:44:18 GMT

چقدر حرف بود و من......فقط سکوت کردم.... چقدر حرف هست و من فقط سکوت میکنم....آمدنت را سکوت کردم....داشتنت را سکوت کردم رفتنت را سکوت کردم....انتظار بازگشتت را هم....حالا نوبت توست

باید در سکوت به تماشا بنشنی

...سوختنم را

! ! ! باورم کن

....دیگر نه پایی دارم که پا به پای بودنت بدوم

و نه نگاهی که در انتظارت بمانم

امشب واژه ها را برای نوشتن از تو پیدا نمی کنم

گفتند اگر نباشی بغضم سبک می شود

!و انوقت تنها من می مانم و ... من

!گفتند اگر نباشی به هیچ کجای من و این دنیا بر نمی خورد

...انوقت من می مانم و این همه شعر

انوقت من می مانم و این همه دلتنگی هایی که هنوز هم بی قرار بودن توست

!انوقت من می مانم و این همه نگاه بی جواب

....!اما تو نگاهت را از من پنهان نکن

...انها می گویند

....اما من

هنوز هم بی تو همه فصلها را پاییزی می بینم

هنوز هم بی تو دلم هوای باریدن دارد و ... دلتنگی های شبانه

هنوز هم دستهایت را می خواهم

و هنوز هم د ... و ... س ... ت ... ت .... د ... ا ... ر ... م .

....باور کن ... خسته ام ! باور کن

فاصله همه چيز را مي کشد، بيخود نيست که ابر ها از دوري زمين اينقدر گريه مي کنند.امروز همانطور که کنار پنجره اتاقم نشسته بودم و به باران گوش مي دادم ، با اين جمله توي مغزم ور مي رفتم، خاطراتم را مرور مي کردم و به اين نتيجه رسيدم که چيز زيادي نيستم، به جز چند سال زنده بودن با کمي گريه، با کمي لبخند و دفتر سياهي پر از تاسف لحظه هاي از دست رفته و چند تکه چيز خاکستري شبيه اميد....
بايد دنبال چيز هاي جديدي بگردم، بايد محکمتر بايستم تا ديگر زمين زير پايم لق نخورد... دوباره به فاصله فکر مي کنم و انگار کسي از همان دورها صدايم مي کند:
باد که مي وزد بايد پاهايت را رها کني و پرواز کني، به باران گوش کن، فرو بريز هزاران بار، سياهي ها را مثل خاک در خودت گم کن، اميد داشته باش... از روياي زندگي به حقيقت مرگ ايمان بياور و خوب نگاه کن که هه چيز به سادگي يک نگاه است...
خودم را با باد رها مي کنم و انگار همه چيز در من گم مي شود. چشم هايم را مي بندم و خوب نگاه مي کنم، من اميد دارم و باران زيباترين موسيقي است که تا به حال شنيده ام.

...اينجا من هستم سکوتي محض

سکوتي شکسته و درهم ، بخاطر هر روز نديدن تو

اينجا من هستم تهي از زندگي و روزمره‌ گي

خالي‌ تر از هميشه با کلافي درهم و پيچ در پيچ

معني سکوتم را با چشمانم برايت بارها فرستاده‌ام

اينجا من هستم با آوازي که هرگز نشنيدي من هستم و سازي مبهم

اينجا من مانده‌آم تنها در پس اندوه صداي کهنه سازم

من هستم و گلي پرپر شده از عشقي کور ، من هستم و يکرنگي شکسته‌ام

اينجا در شهري دور من مانده‌ام به انتظار ، هر لحظه که ميايي

در شهري خاک گرفته و غروبي دلتنگ

دلم تنگه

latifelatif — Mon, 21 Jan 2008 09:41:18 GMT

سلام

قبل از هر چیزی از همه کسایی که لطف کرده بودن تشکر می کنم .و بگم در نظر دارم که از این به بعد عکسایی که خودم درست میکنم بزارم .البته پست قبلی هم همین کار رو کردم امیدوارم مثل همیشه مورد لطف قرار بدید

دلم تنگ بوده و می ماند . . . دلم می خواد توی تک تک نوشته هام گم بشم !

و بگریم برای احساس فروخورده ای که با نوشته هام بیدار می شوند...گریستم

امشب وقتی عمق وجودم با نوشته هادر امیخت !

نوشتم و خواندم دلنوشته هام رو برای کسی که شاید !

تنها وارث احساسم شده ... و دیگر تمام شد...چشمانم خیس است و بغضم از

احساسش می گوید...دلم نمی خواست بگرید...اماشاید اون هم به حقیقتی

رسیدکه منهم رسیدم !د لم گرفته ازاین دلتنگی که توی فضای کوچیک اتاقم

پیچیده ... من ماندم و یه حسرت موندگار ! کاش هیچ وقت نمی نوشتم ... کاش

هیچ وقت نمی خوندم !

دراین بیگانه بازار من موندم و بار غمت...من موندم و حدیث عشقی کوتاه...انگاری دیروز بود که بهم میگفتی برام از راز پر ماجرای زندگی بگو...گفتی بگو چرا پروانه ها میهمان لحظات سبز زندگی نمی شن...چرا گل برای رفتن از باغ بهونه میاره...چرا تو این صحرای بی مهر شمع وگل وعشق...تنها هستن...چرا اونهایی که زندگی رو بستری از گلهای سرخ میبینند از خارش ...شکایت دارن...چرا خون قرمز رنگ عشقه...اما اشک بیرنگه درد عشقه...خون اول بیرون میاد بعد میسوزه..اما اشک اول میسوزه بعد بیرون میاد..چرا از جاری شدن خون کسی خجالت نمی کشه اما از ریختن اشک بعضی ها خجالت میکشن...چرا تو قانون خدا هزاران ستاره هست اما وقتی نوبت من میرسه آسمون جایی نداره...آره...سوالهات یادمه...و من به جرم نداشتن جوابی برای تو محکوم شدم بدون اینکه خود نیز بدانی من هم پرستوی مهاجری بیش نبودم با بهونه هات تنهام گذاشتی..

دلم تنهاست . . .

نمی خواهد شاید از این تنهایی بیرون بیاد اما می نویسم بعد از مدتها ... لازمه نوشتن عاشق بودنه و لازمه تنها بودم دل بی عشق . . . دل تنگم . . . شاید دلتنگ یه گریه و شاید دلتنگ لحظه ای با تمام وجود خندیدن . . . من اینجا هستم ! من هنوز هستم ! قلبم برای کسی نمی تپد ! منم و اندیشه سرگردانیم ! خدایم کجاست ... مگر اینجا و انجا و . . . دل من !

خدایا . . . دلم گرفته از همه زمینت . . . از همه ادم ها . . . از همه احساس ها و هوس های نا به هنجار. . . کاش زمین و اسمان به هم می ریخت و اینجا ابدیت بود و من با همه احساسم تا ابد می نوشتم بدون اینکه خطی سیاه بشه . .

ناباورانه رفتی ... !

گفتمت : "" می روی ؟ برو ! خدا به همراهت !

اما بدون که همیشه نبودنت کنارم ..... مرا می ازارد ......

و من عجیب بهانه گیر می شوم

تو اما

هنوزم لبخند ماندگارت پیوست می شه بر سکوتم ......

سکوتی که فهمش برام یه معما شده بود !

""" حالا بعد این همه بهانه گیری می توانم لبخندت رو ترجمه کنم """""

باور کن هر کجا که باشی دوستت دارم !

دلم گرفت از دنیا ... از این روزهایی که اسم زندگی و زنده بودن رو واسه خودش یدکش می کشه ! دلم تنگه برای هر روز یا لحظه ای که از عمرم می گذره ...بدون ذره ای هیجان از رویاهای اینده ام ! لطافت رفته و بی تفاوتی تموم وجودم رو فرا گرفته ! کجاست اون احساس من ... کجایند اون روزهایی که احساس از تموم وجودم لبریز بود !؟ کجاست اون دنیایی که برام پر بود از پاکی و لطافت ! دلم تنگه برای لحظه های که توان گریستن داشتم ...برای زمانی که بی هیچ پروایی از اون چیزی که توی دلم بود حرف می زدم ! خدا می دونه که چقدر تلاش کردم که از بند این رفتارها رها بشم ...و شدم ! اما چی .... یه ادم خالی از هیچ ...! درد دلهایم رو می شنوم... و برای خودم می نویسم ! دلم می سوزد برای خودم ..برای تو...برای تمام رنجی که به خاطر یه دوست تحمل کردم ! دلم می سوزه برای تموم محبتی که توی قلبم بود و خاموشش کردم ...!

می خواستم خودم رو توی چی گم کنم !!؟ توی این روزهای سرد و مه گرفته ! از چی ترسیدم ؟!! از کسی که فکر می کنم هوسش عشق رو از قلبم دزدید !!؟ چه شبهایی که از خدا خواستم همه احساسم رو ازم بگیره .... همه اون چیزی که به اسم محبت یا دلسوزی تو ذره ذره وجودم رخنه کرده بود !

خدایا امشب دلم باز تنگ شده ... اما اینبار نه برای محبت ...برای ذره ای کینه !! خدایا می دونم که خودم خواستم ...! اما ایا گریزی هست !! نمی دانم ایا کسی مرا بیدار خواهد کرد از این کابوس وحشتناک !!؟

...از رفتنت در خود شکستم تو خواستي که با تو بودن را با تنهايي معامله کنم.از تو تنها چيزي که برايم به جا ماند خاطرات شيرين با تو بودن بود و اين شکستن. بابت رفتن تو پايان تمام حقايق زندگيم بود. کاش شکستنم را ديده بودي.کاش بودي و مي ديدي که هنوز با ديده پر ز اشک چشم به در دوخته ام هنوز با تمام وجود حست مي کنم.حس با تو بودن و در کنار تو بودن.حال که نيستي با تنهايي خو گرفته ام.دردهايم را براي ديوار زمزمه مي کنم تا کمي غم دلم در فراقت سبک شود.نمي دانم آيا بازمي گردي ؟ آيا فرصت شيريني ديگر را به من هديه مي کني ؟ کاش مي آمدي و اين بار تنهايي را با با تو بودن معامله مي کردم.هر شب بالشم از اشک ديده خيس است.ياد تو تنها خوابيست که هر شب به چشمان خسته من مي آيد.هر شب احساس مي کنم که در کنارم هستي.اما هنگامي که چشم باز مي کنم و خود را تنها مي بينم.جاي خاليت را در آغوش مي فشارم و هاي هاي مي گريم.چه لحظه هاي شيريني را با تو گذراندم.ولحظه هاي زيباي عمر من اکنون تبديل به روزهاي غمگيني شده است که مرا به اوج نابودي مي کشاند.با تمام وجود مي دانم که ديگر باز نمي گردي اما باز مي گويم با بغضي در گلو که از رفتنت در خود شکستم

نیامدم که بمانم

latifelatif — Sun, 06 Jan 2008 23:01:18 GMT

سلام من برگشتم

مي دانم كوله ام سنگين و دلم غمگين است
اما تو دلواپس نباش... نيامدم كه بمانم

خدایا... سلام
گرچه نیمه شب وقت ِ سلام و احوال پرسی نیست اما ستاره ها میگویند تو سلام کردن را دوست داری . امیدوارم که به حرفای دل من گوش کنی چرا که خودت گفته ای گاهی غضب میکنی و گاهی نعمت میدهی و گاهی گناهان منو میبخشی خدایا امشب منو ببخش و با دیدی متفاوت به حرفام گوش بده پروردگار مهربان دیگر بریده ام و گنگ و سرگردانم. از آدمکهایی که حتی با نگاهشون آزارم میدند خسته شدم دو رنگیا, دو روییها از من یه زنگیه روم یا رومیه زنگ ساخته . خودم نمیدونم کی هستم و چی میخوام ای کاش صبر و تحمل این بحرانها رو بهم میدادی خدایا من که از آهن و سنگ نیستم من میشکنم میسوزم و به خاک می افتم. گر چه به ظاهر ایستاده ام ولی بی سر پناه به همه جا سرک میکشم
درد من , درد ما, بحران بی هویتی ست که در فراز و نشیبهای زندگی گم شده فرهنگ و عاطفه و عشقی که در طعم قرصها و دود نفرینی افیون فراموش شده و من ِ باغبان مانده ام و گلهای خشک و علفهای هرز ِ سر به فلک کشیده
خدایا یاریم کن تا همان خوب ِ با خدای دیروزی باشم
نامه ام را به قاصدکی میدهم تا برایت بیاورد اگر توانی نداشت و به بن بست رسید آنجا آن بن بست خانهء توست
با من باش و در ِ رحمتت را بگشا که بی تو به ااین حال افتادم

وقتی چشمات دیگه اشکی برای ریختن نداشته باشی
وقتی دیگه قدرت فریاد زدن هم نداشته باشی
وقتی دیگه هر چی دل تنگت خواسته باشه گفته باشی
وقتی دیگه دفتر و قلم هم تنهات گذاشته باشن
وقتی از درون تمام وجودت یخ بزنه
وقتی چشم از دنیا ببندی و آرزوی مرگ کنی
وقتی حس میکنی که دیگه هیچ کس تو رو درک نمی کنه
وقتی احساس کنی تنها ترین تنهای دنیا هستی
وقتی باد شمع نمیه سوخته اتاقتو خاموش کنه
اونوقته که چشاتو میبندی
و با تمام وجود از خدا می خوای که صدات کنه

از تو مینویسم

که از تو نوشتن در زندگی برایم کافیست

نگو دگر خسته شده ای! که خوب میدانم ٬همین کافیست

درست است قلب تو را نمیشود با این حرفها به دست آورد

ولی بگو بنویس که این آرزو برای دلم٬ کافیست

شاید نشنوی شعر سراسر التماس من را ...شاید!!!

همین که میدانم شاید روزی میبینی کوچکی من را ٬همین کافیست

گویند برای عشق خود باید از او سراسر شوی

ببین که قطره قطره خونم از تو جاریست

به جان خودم همین کافیست

ببین که تصویر قاب شده ات در پنجره دلم چه ماندگار است

همین که به یاد بیاوری آفتاب میخواهد ٬همین کافیست

نه!نمیخواهم تو مال من شوی میدانم این خود خواهیست

به جرعه ای که از دستانت مینوشم٬ قانع ام ٬همین کافیست

ولی نه!نمیخواهم اسیر رویاهای من شوی

همین مختصر که در تو اوج میگیرم٬ همین کافیست

عزیز همیشگی دل دریا خدا به همراهت همین که بدانم قلبت از من راضیست همین کافیست

اشك ريختن واسه سبز چشات يه عادته .....دوري و نديدنت براي من مثال يك حكايته فكر نكني حرف دلم براي تو شكايته.....كي گفته زندگي براي من بدون تو خيلي راحته نكنه اون دل تو از دست دل من ناراحته .....مي دوني بدجوري اين دل من عاشقته؟ آرزوي من تو اين شبها وصال روي ماهته .....تنها مرهمم تواين روزها عكسهاي يادگاريته

کاش هرگزنمی دیدم تو را

کاش ای تنها امید زندگی می توانستم فراموشت کنم یا که همچون آتشی در سوز دل در مهیب

سینه خاموشت کنم کاش آنروز در گلستان خیال ای گل زیبا نمی چیدم تو را تا که امروز بسوزم

از داغ دوریت کاش هرگز نمی دیدم تو را....

.....برای آرزوهایم سکوتی میکنم سنگین تر از فریاد

latifelatif — Fri, 14 Dec 2007 08:54:18 GMT

امشب که سقف بی ستاره اتاقم سنگینی می کنه..موندم از چی بنویسم از اونایی که دیروز با من بودند و حالا رفته اند یا از تویی که همیشه نوشته هامو میخونی؟از چی بنویسم؟از زمونه بنویسم یا از نگاهای نامهربون!!از اسمون سوت و کور زندگیم یا از ناگفته هایی که هیچ وقت زمونه بهم فرصت گفتنش رو نداد یا از خاطراتی که با تو داشتم"هرچند تلخ

مي خواهم آسوده سر بر زمين بگذارم
                                       غريبه، اگر مي خواهي به خواب من بيايي
نامم را که صدا مي کني، کمي آرامتر
                                       بگذار تا پسين فردا با خيال خوش تو
ميان روياهاي شيرينم دست و پا زنم    از من نگير اين لحظه هاي دلخوشي را
              نگذار حتي خواب ديدن تو برايم عقده شود ... يادت مي آيد حرفي را که زدي؟      گفتي مي روم ...
                                            گهگداري شايد به خوابت بيايم ...
               شايد در خواب
              تو را به آرزوي ديدنم نزديک کنم
                                        لااقل همين وعده را برايم بگذار
                                                             غريبه، به خاطر خدا
در نگاهم صادق باش

خیلی وقتها پیش می یاد...دلت می گیره
می خوای بشینی یه دل سیر گریه کنی
یا یه دل سیر از دنیا و ..... نامردی هاش ...گلایه کنی ...می شی بی کس و تنها!

یه شونه امن گیر نمی یاری تا پناه اشکات بشه می شی یه بی کس و تنهاا !

...می شی یه آدم تنها که تنها مامن...و تنها رفیقش خودشه و خاطراتش
یه اتاق سوت و کور
یه دفتر سفید...... که نقش تموم زندگیش ....خط به خط توش بسته شده
من همه دنیام همینه

...خدایـــــــا

...چشمان ابريم را رو به آسمان ميگيرم ....دستانم سرد سرد است

... و شانه هايم ميلرزد
...  در اين گرما ، سرما به اعماق قلبم رخنه کرده
                                                                چقدر هواي تنهايي
تيره است
                        ... لبانم از بغض بسته شده
                                                                         حرفي در
....گلويم گير کرده ، اما               ....خدايا
                                                                     ... خدايا
انگار چشمان منتظر فرشته اي سر راه اين بغض خاموش نشسته
                                                 تا فرياد بر آمده از قلب زخمي ام

را به عرش ببرد         !؟شکايت
                                          ...خدايادوست داشتن درد دارد
... چه خوب که دردنميکشد       ...    و چقدر درد من عميق است
                                       ...خدايااين زندگي...اين دنيا
                      ...اين مردم
                                                 ... اين سرما
                                           ... این سرما
   ...... . اين سرما را نميخواهم

...دلتنگم

                چه ظالمانه تنها شدم
                                          چه ظالمانه آمدند، شکستند و رفتند
      چه ظالمانه تنها شدم که اين حق من نبود
                                               دلتنگم و
فرصتي نيست براي دلتنگي
                        دلتنگم و آسمان بغض مرا نمي فهمد
                            دلتنگم و آشياني براي دلتنگي ام نيست

             ....دلتنگم و هيچکس درد مرا نمي داند

              .... نمي داند       دلتنگم و دلتنگم

....و ديگر هيچ چه غروب دلگیری

رفتی... براي من يك لحظه با تو بودن كافي بود
                                        تا شب ها خواب به چشمانم نيايد گمان مي كردم
                     لبخند تو براي من مانند بوي خوشي است
                                         كه به همان زودي كه مي آيد مي رود
                              روزي كه به آينه خيره شدم
                                  و تو را در آن ديدم كار از كار گذشته بود
      براي اينكه تنهايم نگذاري
                            چه سخت غرورم را شكستم
                                                        چشمان نمناكم
را به تو نشان دادم
ولي براي تو كه دريا را در نگاهت جا داده اي
                               اين اشكها به حساب نمي آيد
                                                  رفتي و تنهايم گذاشتي

                             چه راحت دلم را شكستي

...خداحافظ

              شبيه برگ پاييزي پس از تو قسمت بادم
                      خداحافظ ...
                                ولي هرگز نخواهي رفت ازيادم...
                خداحافظ         واين يعني در اندوه تو ميميرم....
                             در اين تنهايي مطلق ، که مي بندد به زنجيرم
      و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد
                                     و برف نا اميدي بر سرم يکريز مي بارد ...

اشک بی صدا

latifelatif — Fri, 23 Nov 2007 09:01:18 GMT

خدایا میوه سنگین عشق را می دهی شاخه های تحمل را هم بده واگر عشق دلی را شکست

مرهمی باش

ديدي چه زيبا غرورم را شکست ؟

و چه عاشقانه نيازهايم را لگدمال کرد !

شنيدي که چگونه بيصدا قلبم شکست؟

ديدي چه آسان از وفاداريم گذشت ؟

چه آرام ازاين طوفان گذشت!

مرا به که فروخت ؟

به ارزَني ، به ارزاني !

اينگونه بود رمز اشک بي صدای من

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني . صداي غربت من را ز احساسم تو

مي خواني . شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين . ببار اي ابر پاييزي كه دردم

را تو مي داني . ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم . چرا اي مركب عشقم چنين

آهسته مي راني . تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند . به من آخر بگو اي

دل چرا امشب پريشاني . دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل . درون سينه

ام آري تو آن موج هراساني . همواره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن . چه فرقي

مي كند اما تو كه اين را نمي داني

باز هم سپيدي کاغذ وسوسه تکرار اسم توست

و قلمي که در آغوش انگشتانم،شهوت نوشتن را بيدار ميکند

به وسوسه ها دل ميسپارم و قلم بر کاغذ مينهم

نام تو شروع هر کتيبه ايست

تکرار.....تکرار.....تکرار

سپيدي کاغذ رو به سياهي ميگذارد و غرور چشمانم به اشک مبدل ميشود

در نهايت بغضي که راه تنفسم را مسدود کرده،ميشکند

يک دنيا حرف ناگفته. و بازهم مينويسم

دستانم قدرت ندارد و کلمات به لرزه مي افتند،

از ناتواني دستهايم

حرفهاي ناگفته و رازهايي که هرگز کسي نشنيده

سکوتي وهم انگيز

آري،بازهم نامه اي بي نشاني

نامه اي که هرگز نخواهي خواند

چشمانم خيس و پيشانيم تب دار

سر به روي اسمت ميگذارم و در روياها غرق ميشوم

لحظه ها را با ياد تو سپري ميکنم و کاغذها را با نام تو زيبا

به همين تکرارها دل بسته ام

خداحافظ عشق

latifelatif — Mon, 05 Nov 2007 17:32:18 GMT

عشق را با دستهای کپک زده شان در مست ترین لحظه ها کشتند و بر دروازه شهر آویختند‌....اما غافل از اینکه بویش تمام شهر را عاشق کرد.

من سیلی خور عشقم...سیلی خور تمام لحظه های زمان..کسیکه حس میکرد صدای باران آخر عشق است....کسیکه حس میکرد کبوتر قاصدیست که همتا ندارد...ستاره چشمک میزند تا شبی..کسی در این وانفسای امیدوارانه زندگی کند.

کسی منتظر است...می خواهی صادقانه بگویم؟؟.......تمام شد

شکست......نه.....نه...سکوتم نه...دلم......وله شد....احساسم تمام شد

تکراری شد .....عشق...انتظار.....سکوت......نه نفسم تمام شد

این منم که وداع میکنم با تو....با تنهایی خود.... کوله بارم پر شد از نبودنت

سفر....!چه زیباست

وعشق چه تلخ......به تلخی گریه های نا تمام من....به سردی دستان انتظار

دیگر خدا نگاهم نمی کند ..هر چه صدا می زنم....به در خانه اش می کوبم.....جوابم را نمی دهد...حرفی نمی زند...در مقابل ما حرفی برای گفتن ندارد

بردیم آبروی عشق را....آبروی منتظر بودن......آبروی خدا را

هیس......هیس....حرفی نزن

من خیلی وقت پیش تمام شدم خیلی وقت پیش...اما تو ندیدی....نه.!خیال نکن که بینا هستی

آه....طعم گس عشق.....نه برای من طعمی ندارد...فقط بوی مرگ می دهد....بوی مردن در چنگال بی رحمش..خیلی وقت است به آخر خط رسیده ام و نقطه گذاشتم پایان نبودنم....وقتی بودم تو هیچ وقت نفهمیدی که هستم

حالا میروم که شاید بفهمی بودم..اما میدانم خیالم باطل است...تو هیچوقت نخواهی فهمید...که من بودم..بودم...بودم

این چند وقت که اینجا پرسه می زدم فقط برای تو یک سایه بودم...ببخش اگر سایه ام بی رنگ بود..من سایبانی بودم که آفتاب به تو دادم نه سایه را

اما دلم را نمی دانم...شاید بخشید....میخواهم مرا به خاطر بسپاری نه به خاطره هاو بخشش مرا به خاطر بی صدا مردنم پذیرا باشید

......وتو

سعی کن مرا به خاطره ها بسپاری مثل همیشه

خداحافظ عشق

یک چشم من اندر غم دلدار گریست

چشم دگرم حسود بود و نگریست

چون روز وصال آمد و او را بستم

گفتم نگریستی نباید نگریست